Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Νιφάδες

Ξεκινᾶ ἡ φαντασμαγορία μὲ κατάλευκους σπινθήρες
ἀπὸ τὰ πλατύστερνα στήθη τῶν νεφῶν.
Κρύσταλλοι μὲ ξέχωρη, ἀπαράμιλλη γεωμετρία
καὶ μορφὴ πλημμυρισμένη ἀπὸ ὑγρασία ὀνειρική,
ξεκινοῦν τὴν κάθοδο στὴ γῆ - 
ἀνάμεσα ἀπὸ θαμπώματα, ὁμίχλες, ὑδρατμοὺς...

Μόνο οἱ ισχυρότερα δεμένοι κρύσταλλοι δὲν ἀπειλοῦνται·
φθάνουν κουβαλώντας ὅλη τους τὴν πλέξη ἀνέπαφη,
τὴν κρατοῦν βαλσαμωμένη στὴν καρδιὰ τους 
ποὺ πάλλεται περήφανη, μὲς τὶς λαμπυρίζουσες γωνιές.

Φθάνουν καὶ στολίζουν τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς -
ὅμως ἀόρατοι καθὼς εἶναι στ' ἀνθρώπινο μάτι
φαίνονται σὰν τὶς σταγόνες τῆς βροχῆς,
ποὺ σχηματίζουν ρεύματα στοὺς δρόμους.

Ε. Μύρων - Αὔγουστος 2017

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Σοκάκι



Σ'ἕνα σοκάκι ζοῦμε σκιῶδες,
οἱ αὐλὲς μας εἶναι πεζοδρόμια
τὰ σπίτια μας σφιχτές δεντροστοιχίες.

Οἱ προβολεῖς τῶν λεωφόρων
ὅμοια μὲ φάρους μᾶς κεντρίζουν
γιὰ τοὺς ἀνοιχτοὺς μεγάλους δρόμους.

Ὅμως τὸ χάσμα χαίνει χαῶδες -
τὸ μικραίνουν τὰ μάτια
οἱ λιποψυχίες τ' ἀναθρέφουν.

Ἀρκούμαστε σὲ λίγες ἀκτῖνες
ἄν ἀπὸ τύχη φτάσουν
σὰ χάδι παρηγορητικὸ στοὺς ὤμους. 


 E. Μύρων - Νοέμβριος 2017

Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

Ἰσοβίως

καταδικασμένοι 
νὰ κυνηγοῦμε καλοκαὶρια
μὲ μάτια χειμωνιάτικα.
Ν΄ἀλλάζουμε σύννεφα
μὲ σπασμένα φτερὰ.

Θὰ μᾶς ἔλεγε κανείς
γεννημένους λιποτάκτες -
ἤ ἐξ αἵματος δραπέτες.


Ε. Μύρων - 9/2016

Μικρό ἀφιέρωμα στόν ποιητή Ε. Μύρωνα, ἀπό τόν κ. Μάνο Τασάκο.

Εναι κάποιες φορς πο κριτικ τς λογοτεχνίας, μοιάζει μ κείνη τν δουλει το ρυμουλκο. πως τ μικρ σ μέγεθος κα ταπειν κενο πλεούμενο τραβ πίσω του σκαρι πο τύχησαν, πο βυθίστηκαν, πο ξέμειναν στ ρηχά, σκαρι πο μεναν μοναχ ν γέρνουνε στ κύματα δίχως τιμόνι κα πυξίδα τσι κα κριτικς λογοτεχνίας χει κάποτε παρόμοιο ργο ν τελειώσει. Μέσα σ να πέραντο πλθος χειρογράφων πο κιτρινίζουν στ συρτάρι του, ματι του πρέπει ν ερει τ ξιο σκαρί, τν ξια ράδα πο μισοπνίγεται στν φάνεια, στν σωρό, στν συνάθροιση κα μ ση τρυφεράδα μπορε, ν τραβήξει σ στέρεο πάτημα τν στχο κα ν το δώσει τν θέση πο το πρέπει.

Σ ποχς κρισίας κα πικράτησης πόλυτου ποκειμενισμο, ατ τ ργο δν εναι μοναχ χαρο κα κοπιδες, εναι κυρίως δύσκολο κα πικίνδυνο. Συνηθισμένη ματι στν μετριότητα κα στν σύμβαση, εναι εκολο ν παραγνωρίσει, ν λαθέψει, ν δώσει τ εσημα στ κίβδηλο κα ν σταθε χθρικ πέναντι στν ποιότητα κα τν ξιοσύνη. κόμη κα τότε πο κριτικ στν λλάδα ταν σχετικ συγκροτημένη κα πατοσε πάνω σε θηριώδη μόρφωση – κόμη κα τότε ξέφυγαν ποιότητες, ποιητς καταδικάστηκαν ν σηκώνουν τικέττες στερεότυπες, (μβληματικ παράδειγμα Καρυωτάκης), στίχοι πρωτοποριακοί, (σ μορφ κα περιεχόμενο), ποβλήθηκαν π τν στορία τς λογοτεχνίας ς κατανόητοι, αρετικοί, κάποτε πλς διαφορετικοί.

Ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο ἐδῶ: